فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٥٠٦ - نیروهای مسلح در جمهوری اسلامی ایران

اصل يكصد و چهل و چهارم قانون اساسى كه ارتش جمهورى اسلامى ايران را ارتشى اسلامى يعنى ارتشى مكتبى و مردمى معرفى كرده معلوم مى‌گردد.

در همين اصل تأكيد شده است كه ارتش جمهورى اسلامى ايران بايد افرادى شايسته را به خدمت بپذيرد كه به اهداف انقلاب اسلامى مؤمن و در راه تحقق آن فداكار باشند.

در اصل يكصد و پنجاهم نيز سپاه پاسداران انقلاب اسلامى يك سازمان نظامى مكتبى و مردمى معرفى شده و در اساسنامه آن مصوب پانزدهم شهريور [١] ٣٦٠ مجلس شوراى اسلامى، پاسدار به فردى اطلاق شده كه براى جهاد همه جانبه در راه خدا و نگهبانى از انقلاب اسلامى و دستاوردهاى آن بعنوان وظيفه شرعى با داشتن شرايط زير به عضويت سپاه پاسداران در آمده باشد:

الف. اعتقاد به مبانى اسلام و انقلاب اسلامى و نظام جمهورى اسلامى.

ب. اعتقاد و التزام عملى به ولايت فقيه.

ج. التزام عملى به احكام اسلام و قوانين جمهورى اسلامى و رعايت موازين اخلاق اسلامى.

د. عدم عضويت در احزاب و گروهها و سازمانهاى سياسى.

و. حسن شهرت و عدم سوء سابقه١.

بدين ترتيب در جمهورى اسلامى ايران به جاى تكيه بر كنترل كه نوعى عامل فشار به همراه دارد بر اصل هدايت تأكيد شده است و ارتش با چنين ويژگيها و سپاه با اين خصايص نه تنها در خلاف جهت مردم و سياستهاى ملى و مكتبى و نظام مبتنى بر مشروعيت مكتبى و مردمى تنش نشان نمى‌دهد بلكه خود در قالب يكى از كارسازترين عوامل حفظ سياست ملى و مكتبى عمل مى‌كند.

دور بودن نيروهاى مسلح جمهورى اسلامى ايران از كشمكشهاى گروهى و عرصه فعاليتهاى احزاب سياسى امكان سوء استفاده از قدرت نظامى در جهت منافع يك يا چند گروه را از ميان برده است و سپرده شدن فرماندهى نيروهاى مسلح به مقام ولايت امر و رهبرى كه با شرايط مكتبى و انتخاب اكثريت قاطع ملت برگزيده

[١] . رجوع شود به مجموعه قوانين اولين دوره مجلس شوراى اسلامى، ص ٢٥٩.