ترتيب اداره امور مملكت و خصوصاً انجام رفراندوم و رجوع به آراء عمومى ملت درباره تغيير نظام سياسى كشور و تشكيل مجلس مؤسسان از منتخبين مردم جهت تصويب قانون اساسى نظام جديد و انتخاب مجلس نمايندگان ملت را بدهد.

امام مى‌خواستند پس از پيروزى انقلاب اسلامى اداره امور كشور در دست مردم باشد و حكومت اسلامى از طريق اراده و خواست مردم پا بگيرد و هر چه زودتر شعار اسلامى - مردمى: «استقلال آزادى، جمهورى اسلامى» بصورت قانونى تحقق يابد و به اين جهت بر استقرار هر چه سريعتر كليه نهادهاى بنيادى نظام حكومتى انقلاب اسلامى تأكيد و اصرا مى‌ورزيدند. و از آنجا كه انقلاب، مردمى بود و از حمايت قريب به اتفاق مردم برخوردار بود با تمامى مشكلات ناشى از انقلاب، مردم با شور و شوق وصف‌ناپذيرى آماده شركت در انتخابات تعيين نظام حكومتى شدند.

در اين ميان نغمه‌هاى انحرافى مخالفان انقلاب اسلامى از زبان و قلم گروههاى سياسى آغاز گرديد. آنان با وسايل مختلف مى‌كوشيدند، تا از استقرار رسمى نهادهاى سياسى كشور و حاكميت نظام مطلوب و مردمى انقلاب اسلامى جلوگيرى كنند.

اما على رغم كوششهاى مذبوحانه دشمنان انقلاب، مردم خوب مى‌دانستند كه اينان گروه‌هائى هستند كه در عين وابستگى برخى از آنان به جناح غرب و برخى ديگر به جناح شرق، و گروهى ملى مآب ميانه رو، همگى با نظام پيشنهادى رهبرى انقلاب اسلامى كه طالب حاكميت اسلام بودند مخالفت مى‌كنند. زيرا تنها نيروئى كه دشمن را به زانو در آورده و كمر امپرياليسم را در ايران شكسته و بعدها هم قادر به اين كار خواهد بود اسلام است و حاكميت اسلام به معنى پايان حتمى استبداد و سلطه امپرياليسم در ايران است.

اين گروهها با امكانات مالى فراوانى كه براى تبليغات گسترده و ايجاد جو تحريك و تشنج در اختيار داشتند، هر كدام خود را الهه قدرت مى‌پنداشتند. ولى لبيكى كه ملت ايران در روز ١٢ فروردين ماه ١٣٥٨ به نداى رهبر انقلاب اسلامى و امام امت گفت، ثابت كرد كه كفر جهانى با تمامى برنامه‌ريزيها و توطئه‌هاى مكرر،