خداوند كه رب جهان است انسان را به هدايت ويژه‌اى كه در رسالت انبيا بالاخص در اسلام بعنوان طرح كامل و جامع مكتب متجلى شده است مفتخر نموده و راه بهتر زيستن و سعادت و تكامل شايسته انسانى را به او آموخته است (لَقَدْ أَرْسَلْنٰا رُسُلَنٰا بِالْبَيِّنٰاتِ وَ أَنْزَلْنٰا مَعَهُمُ اَلْكِتٰابَ وَ اَلْمِيزٰانَ لِيَقُومَ اَلنّٰاسُ بِالْقِسْطِ) [٢] .

جمهورى اسلامى ايران خطمشى خود را در تمامى زمينه‌هاى حيات اجتماعى بر اساس ايمان به محتواى وحى و رسالت نجاتبخش اسلام قرار داده و نظام خود را از نظامات ديگر جدا و ممتاز كرده است زيرا نظامهاى ديگر بر پايه قوانين برخاسته از افكار بشرى است ولى نظام جمهورى اسلامى بنابر انتخاب مردم مبتنى بر قوانين و احكام وحى است.

پايه سوم نظام، اعتقاد به معاد و نقش سازنده آن در تكامل انسان است.

كاربرد اعتقاد به معاد در جامعه مسئوليت دار بودن انسان و تحرك و سازندگى هر چه بيشتر او در مزرعه آخرت است زيرا سعادت جاويدان آخرت در دنيا ساخته و كشت مى‌شود و انسان براى ساختن حيات سعادتمند جاويد ناگزير از تلاش و عمل صالح و انجام مسئوليتهاى خود در حيات فردى و اجتماعى اين جهان است.

بى‌شك در نظامى كه اعتقاد به معاد نباشد مسئوليت تعيين نخواهد شد و نظامى كه مبتنى بر معاد است انسانها را به التزام قلبى و عملى نسبت به قوانين صالح جامعه وادار خواهد نمود (قُلْ بَلىٰ وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمٰا عَمِلْتُمْ‌) [٣] . (اِسْتَجِيبُوا لِرَبِّكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لاٰ مَرَدَّ لَهُ مِنَ الله مٰا لَكُمْ مِنْ مَلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ وَ مٰا لَكُمْ مِنْ نَكِيرٍ)٤.

اصولاً ارزشها و اصول اخلاقى بدون اعتقاد به معاد و تعالى روح انسان پشتوانه و محتواى درستى نخواهد يافت و تنها ضمانت اجراى قوانين را كه بتواند از درون انسان را كنترل كند در ايمان به معاد مى‌توان جستجو كرد. اميد و خوشبينى به

[١] . نساء آيه ٥٩.

[٢] حديد، آيه ٢٤.

[٣] تغابن، آيه ٧.

[٤] (شورى، آيه ٤٧.