دوم. اين حق الهى (حاكميت انسان بر سرنوشت خويش) با انتقال اختيارى هم قابل سلب نيست، به اين معنى كه انسان خود نيز نمى‌تواند زمام اختيار و حاكميت بر خود را به ديگرى تفويض كند و مسلوب الاختيار تابع ديگرى باشد (أَمِ اِتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِي [١] [٦] [٤] ٨;اءَ فَالله هُوَ اَلْوَلِيُّ‌)١. اصولاً قرآن اطاعت از غير خدا را بعنوان بندگى و سلب اختيار نامشروع از انسان، شرك مى‌شمارد. (وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ‌) [٢] و بزرگترين جرم طاغوتها و مستكبرين را در به اطاعت كشيدن مردم مى‌داند.(فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطٰاعُوهُ‌) [٣] .

٢. حق الهى حاكميت انسان بر سرنوشت خويش را نمى‌توان در خدمت منافع فرد يا گروهى خاص قرارداد. زيرا هدف از آزادى و اختيار انسان بهره‌گيرى او در دو بعد زندگى مشترك اجتماعى در جهت منافع اختصاصى خود يا جامعه خويش است و به استخدام كشيدن اين موهبت الهى براى منافع يك فرد يا گروه خاص انحراف از سنت خلقت و تعدى از حدود الهى و تجاوز به حقوق مردم است (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَالله فَأُولٰئِكَ هُمُ اَلظّٰالِمُونَ‌)٤. و اين همان استضعافى است كه قرآن آن را محكوم مى‌كند (وَ جَعَلَ أَهْلَهٰا شِيَعاً يَسْتَضْعِفُ طٰائِفَةً مِنْهُمْ‌) [٥] . و على عليه السلام در نكوهش آن مى‌فرمايد:

(لكننى آسى ان يلى امر هذا الامه سفهائها و فجارها فيتخذوا مال الله دولاً و عباده خولاً)

٣. افراد ملت اين حق الهى را مشتركاً در سازماندهى كشور و ايجاد تشكيلات سياسى بكار مى‌گيرند و بطور دسته جمعى اين حق خدادادى را از طريق نهادهاى سياسى و قواى حاكم اعمال مى‌نمايند.

از آنجا كه ملت در اين سازماندهى با استفاده از دستاوردهاى حاصل شده از جريان تكامل انقلابى، از زنگارهاى استبداد و اسارتهاى طاغوتى زدوده و آزاد شده و از آميزه‌هاى فكرى بيگانه خود را پاك نموده و به مواضع فكرى و جهان‌بينى

[١] . شورى، آيه ٩، و (مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا ۖ وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ): عنكبوت، آيه ٤١.

[٢] انعام، آيه ١٢١.

[٣] زخرف، آيه ٥٤.

[٤] بقره، آيه ٢٢٩.

[٥] قصص، آيه ٤.

[٦] نهج البلاغه، نامه ٦٢.