منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٢٦٦ - المعنى
مالا ابتلى بحفظه و فارق الرّاحة، و إن وجد أهلا و ولدانا ابتلي بالنفقة و الحضانة و غيرهما من مفارقة نعم كثيرة، و لا يدرك يوما من عمره إلّا بانقضاء مثله منه، فيعين كلّ أحد على اقتراب منيّته.
الترجمة
همانا هر كس در اين دنيا نشانه تير أجل است، و مصائب در يغماى او بر يكديگر سبقت جويند، با هر جرعه نوشى گلوگيرى است، و با هر لقمهاى غصهاى وجود دارد، بنده را بهيچ نعمتي دست نرسد جز با مفارقت نعمت ديگر، و بروزى از عمرش رو نكند جز با فراق روزي از مدّت عمر خود، ما ياوران مرگ خود باشيم و جان ما هدف نابوديها است، از كجا اميد پايداري داريم با اين كه همين شب و روزى كه بر ما مىگذرند چيزى را برنياورند جز اين كه شتابا بر آن بتازند و بنيادش را ويران سازند و جمعش را پراكنده نمايند.
|
هر كه بينى هدف تير أجل ميباشد |
بهر يغماى مصائب چه محل ميباشد |
|
|
جرعهاى نوش نباشد كه در آن نيشى نيست |
لقمهاى نيست كه خالى ز خلل ميباشد |
|
|
نعمتي در نرسد جز بفراق ديگرى |
روز كايد بر ما كسر أجل ميباشد |
|
|
ما همه ياور مرگيم كازان مىترسيم |
جان ماها هدف مرگ و زلل ميباشد |
|
الثالثة و الثمانون بعد المائة من حكمه ٧
(١٨٣) و قال ٧: يا ابن آدم ما كسبت فوق قوتك، فأنت فيه خازن لغيرك.
المعنى
المقصود من هذا الكلام ليس الاقتصار على الكسب و العمل بمجرّد تحصيل القوت و الاشتغال بالبطالة و الكسل كما هو دأب الدراويش، بل المقصود عدم ادّخار