منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١١٦ - الرابعة و السبعون من حكمه
أى ضرار اندوه تو بر وى چونست؟ گفت: چون اندوه مادرى كه فرزندش را در دامنش سر بريده باشند.
|
على را يكى يار همگام بود |
ضرار بن ضمره ورا نام بود |
|
|
بچرخيد چرخ و كشاندش بزور |
بدرگاه بن حرب نيرنگ پور |
|
|
از او خواست وصف على را بجد |
بپاسخ برآمد، يل و مستعد |
|
|
بگفتا گواهم كه خود ديدمش |
بيك ايستگاهى و سنجيدمش |
|
|
شب افكنده صد پرده نيلگون |
سراسر جهان در سكوت و سكون |
|
|
على بر سر پا بمحراب خويش |
نظر سوى حق است پاكش بريش |
|
|
چنان در تلاطم كه مارش زده |
سرشكش رخ غمگسارش زده |
|
|
بدنيا همي گفت از من بدور |
مكن عرضه خود را بمن اي شرور |
|
|
كرشمه بمن مىفروشي برو |
نيايد چنين روزت اندر گرو |
|
|
بدورى ز من ديگري را فريب |
نخواهم ز تو حاجت و نى نصيب |
|
|
طلاق تو دادم سه بار و ديگر |
ندارم رجوعى برايت بسر |
|
|
كه عيش تو كوتاه و قدرت زبون |
تو را آرزو كوچك و سرنگون |
|
|
صد افسوس زين توشه كم مرا |
و زين راه پر طول و پر خم مرا |
|
|
سفر بس دراز است و پر ترس و بيم |
ورودم بدرگاه حق بس عظيم |
|
الرابعة و السبعون من حكمه ٧
(٧٤) و من كلام له ٧: للسائل الشَّامي لمَّا سأله: أ كان مسيرنا إلى الشام بقضاء من اللَّه و قدر؟ بعد كلام طويل هذا مختاره:
ويحك! لعلّك ظننت قضاء لازما، و قدرا حاتما، و لو كان ذلك كذلك لبطل الثّواب و العقاب، و سقط الوعد و الوعيد إنّ،