منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١٢٢ - الخامسة و السبعون من حكمه
|
گفت سوگند بخلّاقى حق |
كه قضا و قدرش بد ز سبق |
|
|
هيچ گامى ننهاديم براه |
جز قضا و قدرش بد همراه |
|
|
شيخ گفتا كه خدايا صبري |
كه نداريم از اين ره اجرى |
|
|
گفت خاموش ايا شيخ دژم |
كه خدا داده ثوابى معظم |
|
|
طى اين راه باكراه نبود |
هر كس از ميل خود اين ره پيمود |
|
|
شيخ گفتا كه قضا ما را برد |
گفت وه نيست قضا حتم اى گرد |
|
|
ور نه بيهوده ثوابست و عقاب |
نه بود أمر و نه نهى و نه عذاب |
|
|
نه خدا سرزنش مذنب كرد |
نه ستايش ز نكوكار اى مرد |
|
|
اين بود گفته عبّاد وثن |
گفته لشكر شيطان كهن |
|
|
راستش حضرت سبحان فرمان |
داده آزاد بدين خلق جهان |
|
|
نهى كرد است برسم تحذير |
كرده تكليف ولى سهل و يسير |
|
|
از گنه چيره بر او كس نشده |
باطاعت كسى مكره نشده |
|
|
نه عبث خيل رسل كرده گسيل |
تا كه باشند بمخلوق دليل |
|
|
آسمانها و زمين بيهده نيست |
در جهان بيهده را نبود زيست |
|
|
اين گمان شيوه كفّار بود |
كه مكان همه در نار بود |
|
|
شيخ گفتا چه قضا و قدرى |
كرده اين راه بماها سپرى؟ |
|
|
گفت فرمان خدا و حكمش |
ديگر اى شيخ زبان را در گش |
|
|
گفته حق بود اندر قرآن |
كه «قضى ربك» روخوش برخوان |
|
|
شيخ فهميد و بشد شاد و سرود |
چند شعرى و على را بستود |
|
الخامسة و السبعون من حكمه ٧
(٧٥) و قال ٧: خذ الحكمة أنّى كانت، فإن الحكمة تكون في صدر المنافق فتلجلج في صدره حتّى تخرج فتسكن إلى صواحبها