مؤبّد [١] و مخلّد و دايم و جاويد گشته است، و سيرت پادشاهان اين دولت، ثبّتها اللّه [٢]، طراز محاسن عالم و جمال مفاخر بني آدم شده، و زمانه عزّ و شرف را انقياد نموده، و ذكر آن بقلم عطارد بر پيكر خورشيد نبشته. و حمدا للّه [٣] تعالى كه مخايل [٤] مزيد مقدرت و دلايل مزيّت بسطت هر چه ظاهرتر است، و اميدهاى بندگان مخلص در آنچه [٥] ديگر اقاليم عالم در خطّه ملك ميمون خواهد افزود و موروث و مكتسب اندر آن بهم پيوست هر چه مستحكمتر؛ و اين بنده و بنده زاده را در مدح مجلس اعلى [٦] قاهري ضاعف اللّه إشراقه [٧] قصيده ايست كه از زبان مبارك شاهانشاهي گفته شده است، دو بيت از آن كه لايق اين سياقت بود اثبات افتاد:

إنّا لنحرز بالأسياف مصلتة		ممالك الرّوم و الأتراك عن كثب‌
حتّى يكون لنا الدّنيا بأجمعها		محميّة بين موروث و مكتسب‌

[٨] ايزد تعالى و تقدّس هميشه روى زمين را بجمال عدل و رحمت خداوند عالم شاهانشاه عادل اعظم وليّ النّعم آراسته داراد، و در دين و دنيا بغايت همّت و قصاراى أمنيّت [٩] برساناد، و منابر اسلام را شرقا و غربا بفرّ و بهاى القاب ميمون و زينت نام مبارك شاهانشاهي مزيّن گرداناد، و خاك بارگاه همايون را سجده‌گاه شاهان دنيا كناد،

و يرحم اللّه عبدا قال آمينا [١٠].

______________________________
[١]. (١) مؤبّد جاوداني شده و أبدي شده (از مادّه ابد، اسم مفعول از تأييد).

[٢]. (١) ثبّتها اللّه خدا آن را ثابت و پابرجا و دائمي گرداناد.

[٣]. (٣) حمد اللّه ... سپاس و ستايش خداوند را كه بزرگ و بلند شد.

[٤]. (٣) مخايل جمع مخيلة. نشانها و علامات.

[٥]. (٤) در آنچه اينجا بجاى در آنكه و در اينكه بكار رفته است.

[٦]. (٦) اعلى اعلاى خوانده مي‌شود.

[٧]. (٦) ضاعف اللّه إشراقه خداى بر افروز زندگي و تابندگي آن را مضاعف كناد.

[٨]. (٨) إنّا لنحرز ... بدرستي كه ما بشمشيرهاي برهنه و بر كشيده مملكتهاى روميان و تركان را بزودي بدست خواهيم آورد؛ تا اين جهان جملگي از آن ما باشد و خواه بميراث رسيده و خواه كسب كرده و در حمايت ما در آيد.

[٩]. (١١) قصاراى أمنيّت حدّ اعلاى آرزو. قصارى بمعنى انّها و دورترين نقطه، و أمنيّت (از مادّه منى) بمعني خواهش نفس.

[١٠]. (١٤) و يرحم اللّه ... بيامرزاد ايزد بنده‌اي را كه آمين گفت.