احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٥٤٤ - اركان سلوك

انبياء : ميديدند و از مشاهده وجود معنوى محروم بودند ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ‌ [و يتمتع‌] مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَ يَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ‌ و در حق كافران مكه فرمود كه‌ وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ.

شيخ عبد اللّه انصارى‌ ميگويد مريدان پيران را در حال حيات شناسند تا برخورند و منكران بعد از وفات دانند تا حسرت برند بايزيد را در حال حيات او هژده كس بيش نشناختند چنانكه از او برخوردند ديگران در ايذاء او يد بيضا نمودند و چون نقل كرد همه مريد گور او شدند بيفايده از آنكه از راه حس جز صورت بشرى وى نمى‌بينند و بگوش كلمات وى مى‌شنوند پس بايد كه هيچكس را بنظر حقارت نه بيند و در باطن يكنفس از مراقبه خالى نباشد و يقين داند كه هر نفسى را بروى حقى است و او را از هر نفسى حظى. حظ او از نفس حيوة است و حق نفس بر او حضور باحق اگر حظ خود بستاند و حق او بگذارد (يعنى رها كند) ظلم كرده باشد و مستحق عقوبت بود و از اينجاست كه سيد الطايفه جنيد بغدادى قدس سره العزيز فرمود كه هرچه از تو گذشت قضاء آن ممكن نيست از آنكه حالى نفس خود را اگر به قضاء مافات صرف كنى حق اين نفس ضايع كرده باشى و الفقير ابن الوقت‌ اشارت بدين معنى است.

و بايد كه از هر هفته صوم پنجشنبه با دوشنبه و از هر ماهى ايام بيض و شب جمعه صلوة تسبيح در وقت خفتن و هر روز سبعى از قرآن برخواند و وقت طلوع و غروب آفتاب در خانه خلوت روى بقبله ذكر خفى قوى فرو نگذارد و در حال صوم تعجيل فطر كند بآب و ميان مغرب و عشا بذكر احيا كند كه مشايخ برآنند كه زود افطار كردن [و اينساعت احيا كردن‌] فاضل‌تر از روزه داشتن و اينوقت بخوردن مشغول شدن. و اگر در روز صوم عزيزى التماس افطار كند منع نكند كه ثواب آن بسيار است مگر نيت [نذر] كرده‌