احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٥٣٠ - پستى دنيا

از معرفت كامل تولد كند و ابواب رياض كمال معرفت نگشايد مگر بفكر صافى و صفاى فكر نيايد مگر از دل پاك از شواغل دنياوى چنانكه در حديث ربانى آمده است:

لو صلى العبد صلوة اهل السماء و الارض وصام صيام اهل السماء و الارض و طوى الطعام مثل الملائكة حتى لا ياكل شيئا و لبس لباس [العارى‌] ثم ارى فى قلبه ذرة من محبة الدنيا او سمعتها او محمدتها او رياستها لا يسكن فى جوارى و لأظلمنّ قلبه حتى ينسانى و لا أذيقه حلاوة مناجاتى‌ فرمود كه اگر بنده چندان نماز گذارد كه اهل آسمان و زمين و چندان روزه دارد كه اهل آسمان و زمين و بساط مشتهيات و ماكولات درنوردد و هيچ نخورد چون فرشتگان و برهنگى را لباس خود سازد ما كه خداونديم نظر بر باطن او گماريم اگر در دل وى مقدار يكذره محبت دنيا يا آوازه دنيا يا ستايش يا بزرگى جستن [در آن‌] بيابيم نام وى از جريده آشنايان محو گردانيم و رقم حرمان و خسران برناصيه روزگار وى بكشيم و آينه دل ويرا بغبار غفلت و شقاوت تاريك گردانيم تا جمال حضرت ما را كه غايت سعادات و نهايت كمالاتست فراموش كند و كام جان وى را از لذت قطرات شراب الفت كه از سحاب كرم [بر بوادى صدور] مشتاقان در وقت راز و نياز مى‌باريم محروم گردانيم.

[پستى دنيا]

اى عزيز نقاشان قضا و قدر كه مهندسان اشكال وجودند هيچ رقم بر دفتر موجودات نكشيدند حقيرتر و خوارتر از دنيا و هيچ نقش بر الواح كاينات ننوشتند خبيث‌تر و مردارتر [از آن‌].

پس هر طالب مطلوب اعلا و مضطرب اضطراب تعطش بزلال جمال مولا كه دامن همت خود را بدان نيالايد شايسته بساط قربت جناب حضرت كبريا شايد.

شعر