احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١٦٠ - ٢٩ - نوريه

بقول على همدانى، حضرت امام شافعى هم بقيافه ظاهرى اهميت فوق العاده مى‌داد. و وقتى مهمان شخصى كريه الصورت شده و از مهمان نوازى او بهره‌مند گرديد، از اينگونه اعمال و مهمان نوازى او تعجب ميكرد كه چطور ممكنست كه مردى با اين قيافه اينگونه اعمال خوب را انجام بدهد. در انجام كار آنكس از امام شافعى دو برابر حق الخدمت خواست و امام مجبور شد كه آن را بپردازد. امام فرمود كه عقيده من متزلزل نشد «جبين آئينه احوال باطنى است»- سيد ميفرمايد كه در دادگاه‌ها هم بايد كه بصورت ظاهرى اعتنائى خاص نشان بدهند تا قبل از محاكمه نهائى هم مجرم و خاطى را كمى بشناسند ميفرمايد: البته آنكسانيكه پاره مهم گوشت بدن خود را كه قلب است بتزكيه و تصفيه نفس اصلاح كرده و باطن خود را متجلى ساخته‌اند اگر ظاهر ايشان جالب هم نباشد، باز هم بقوت باطن خود ايشان قابل وقار و احترام ميباشند كه «اولئك الذين‌ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ».[١]

در ضمن اين بحث سيد چند نوع قيافه را ذكر ميكند، و توضيح مى‌دهد كه مردمانى با فلان صورت و قيافه معمولا چه اخلاق دارند و ظاهر است كه اين مطالب از روى علم و تحقيقات كنونى دقيق و قابل استدلال نميباشد، مثلا:

«سبز چشمى علامت بدكارى و سرخ چشمى اشارت نادانى و غفلت است.

نرم موى بودن علامت بزدلى و جبن است. ابروى دراز و كشيده علامت تكبر و فتنه پردازى است. ابروى متوسط نشانه اعتدال مزاج و تعادل است».

٢٩- نوريه‌

نسخ خطى: ٤٠٥٦، ٤٢٧٤ (ملى ملك) ٣٤٦ (دانشكده ادبيات مجموعه اهدائى آقاى حكمت) موزه بريتانيا (ر ك ريو ج ٢) ٢٠٦٢ تاشكند (ر ك فهرست ج ٣) مشهد ١٥٤ تا ١٥٦، ٦٦٥، ٢٨٦٤ (تاجيكستان).

آغاز اين رساله را ملاحظه نمائيد: (طبق شماره ٤٠٥٦، ٤٢٧٤): «حامدا للّه تعالى و مصليا على محمد و آله اجمعين. حضرت سيد على همدانى قدس اللّه سره العزيز بخط شريف خود در بعضى از مصنفات خود چنين نوشته‌اند كه هريك‌

[١] - آيه ٧٠ سوره الفرقان.