معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٢٥ - ديدگاه استاد معرفت در نيازمندى قرآن به سنت

ايشان مى‌توان «با سنت قطعى و روايت معتبر از ظاهر آيه رفع يد كرد» چون مى‌گويد:

با آنكه ظاهر آيه‌ وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً اين است كه مسأله خوف، قيد و شرط تقصير نماز است ولى از روايت معتبر امام‌ باقر (عليه السلام) به‌دست مى‌آيد كه آن حضرت، هر كدام از سفر و خوف را موضوع مستقلى گرفته و اين‌گونه از آيه، فهميده است و فهم او بر ما حجت است‌ (... وهكذا فهم الامام (عليه السلام) وفهمه حجة علينا بالاضافة الي عمل الرسول (صلي الله عليه وآله)).[١]

٣. ذيل آيه خمس مى‌نويسد:

اين آيه بعد از واقعه بدر، نازل شده و لكن در تفسير اهل بيت آمده است كه آيه غنيمت شامل همه ارباح مكاسب مى‌شود ... زيرا از واژه «غنيمت» همان معناى عام لغوى كه شامل هر ربح و فائده‌اى مى‌شود را فهميده‌اند چرا كه واژه «غُنم» مطلق دستيابى به چيزى است چنانكه‌ خليل‌ در كتاب‌ العين‌ گفته است. (ولكن جاء في تفسير اهل البيت (عليهم السلام) شمول الآية لكل ما يغنمه الانسان في حياته ... حيث اخذوا من لفظ «الغنيمة» عمومها اللغوي الشامل لكل ربح وفائدة لأن «الغُنم» مطلق الفوز بالشي‌ء كما قاله الخليل في العين).[٢]

٤. ذيل آيه قتل عمد مؤمن كه ظاهرش خلود قاتل در آتش جهنم است پس از آنكه به روايت امام‌ صادق‌ (ع) اشاره مى‌كند كه مى‌فرمايد: «مقصود آيه، قتل مؤمن به خاطر ايمانش مى‌باشد نه هر قتل عمدى»، مى‌نويسد:

مفسران شيعه نيز در سايه هدايت ائمه (ع) در تفسير آيه، اين چنين مشى كرده‌اند و اما ساير مفسران، آن را به مطلق قتل عمدى كه موجب ديه است تفسير نموده‌اند، بدون آنكه وجه خلود در آتش و غضب و لعنت خدا را تبيين كنند. (وهكذا سار مفسروا الشيعه علي هدي الائمة في تفسير الآية، اما ساير المفسرين ففسروه بقتل العمد الموجب للدية ولم يبيّنوا وجه الخلود في النار والغضب واللغته من الله).[٣]

[١] . همان، ص ٤٩٨.

[٢] . همان، ص ٤٩٩.

[٣] . همان، ص ٥٠٨.