معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٤٦ - مقدمه

با قرآن اشاره داشته باشد، لكن باتوجه به ديدگاه آيت‌الله معرفت در باره اين گروه از فقها، و عدم طرح روش آنان از سوى ايشان به‌صورت متمايز و برجسته در كتاب‌هاى مختلفى كه به بحث درباره شؤون مختلف تفسير قرآن پرداخته است، مى‌توان گفت كه مقصود از اخبارى‌گرى و قرآن در عنوان اين تحقيق، گرايش روايى در تفسير قرآن مجيد بدون بهره‌مندى از رأى و نظر و استدلال است.

بنابراين، وظيفه تحقيق حاضر به اختصار، بررسى ديدگاه آيت‌الله معرفت در مورد تفسير روايى قرآن مى‌باشد. اما مى‌دانيم كه مجموع ديدگاه‌هاى ايشان در مورد ياد شده فراوان است و بررسى آن‌ها در يك مقاله مختصر امكان‌پذير نيست، از اين‌رو، آنچه با توجه به محدوديت و ظرفيت تحقيق حاضر مورد انتظار است، بيان شاخصه‌هاى تفكر آيت‌الله معرفت در مورد تفسير روايى قرآن مجيد، نوآورى‌هاى ايشان در اين عرصه، و تفاوت‌هاى مهم در ديدگاه ايشان با ديدگاه ديگران است.

به نظر مى‌رسد به‌طور كلى، با مطالعه آثار مختلف استاد معرفت، چند بحث بيش از بحث‌هاى فراوان و قابل توجه ايشان درباره تفسير قرآن با سنت و روايت جلب‌نظر مى‌كند. فهرست اين بحث‌ها كه با توضيح نه چندان درازدامن در اين مقاله به آن‌ها پرداخته مى‌شود، عبارت است از:

١. تعريف كامل و دقيق سنت به‌عنوان زيربناى اصلى فهم درست تفسير روايى قرآن مجيد؛

٢. يگانگى ديدگاه اخباريان و فقيهان در مورد جايگاه روايت در تفسير قرآن؛

٣. ملاك تفسيرى بودن احاديث؛

٤. كاربرد خبرواحد در تفسير؛

٥. لوزم و شيوه نقد و بررسى احاديث تفسيرى.