معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٣٣٥ - المحرر الوجيز

مى‌شود. در بسيارى از موارد در تفسير مى‌گويد: «قال القاض ابو محمد» (نام خودش را مى‌برد.) ايشان در تفسير خود از ائمه اطهار (ع) بهره فراوان برده است و از امام‌ على‌، امام‌ باقر، امام‌ صادق‌، امام‌ سجاد و امام‌ موسى‌بن جعفر (ع) سخنانى نقل مى‌كند.

وى رواياتى را از ائمه (ع) نقل مى‌كند و گاهى آنان را- به‌ويژه‌ على‌ (ع)- تأييد يا تقويت مى‌كند؛ اما در مورد آياتى كه درباره فضايل ايشان است، محافظه‌كارانه پيش مى‌رود؛ بدين معنا كه فضايل آنان را نقل مى‌كند؛ اما در ترجيح آن نظريه يا ديدگاه‌هاى ديگر سكوت اختيار مى‌كند. به نمونه‌هايى از چنين برخوردى توجه كنيد:

در آيه تطهير شأن نزول را مى‌آورد كه درباره اهل‌بيت خمسه است و روايات آن را رأى مشهور مى‌داند؛ ولى احتمال مى‌دهد شامل همسران پيامبر (ص) نيز بشود. همچنين روايت‌ ام سلمه‌ را كه رسول خدا (ص) وى را از اهل‌بيت ندانست، نقل و مسأله را مبهم رها كرده است؛[١]

در آيه ولايت‌ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ ... روايات خاتم بخشى امام‌ على‌ (ع) در حالت ركوع را نقل كرده است و مى‌گويد پيامبر (ص) نيز اين آيه را كه در شأن‌ على بن ابى‌طالب‌ نازل شد، براى مردم خواند؛ ولى او با سكوت و بدون ترجيح اين ديدگاه، از كنار آن مى‌گذرد.[٢]

[١] . المحرر الوجيز، ج ٤، ص ٣٨٤.

[٢] . همان، ج ٢، صص ٢٠٩- ٢٠٨.