پس وى براى مردم خطبه خواند و آنان را به جهاد برانگيخت و گفت: «به سوى كُشندگانِ مهاجران و انصار روانه شويد، كه آنان ديرى در فرو نشاندنِ نور خدا كوشيدند و مردم را به جنگ با پيامبر خدا و همراهانش ترغيب كردند.

هَلا كه پيامبر خدا مرا به جنگ با قاسطين (ستم‌پيشگان) فرمان داد؛ و آنان همينان‌اند كه به سويشان روان شده‌ايم؛ و [نيز] با ناكثين (پيمان‌شكنان) همانان كه از جنگ با ايشان فراغت يافتيم و [همچنين‌] با مارقين (برون شدگان از دين)، كه هنوز با آنان رويارو نشده‌ايم. پس به سوى قاسطين روان گرديد كه از خوارج براى ما خطرناك‌ترند.

حركت كنيد به جانب جماعتى كه با شما مى‌جنگند تا از ستمكاران گردند و مردم، ايشان را صاحب اختيار خود گردانند و آنان، بندگان خدا را برده خود سازند و اموالشان را دست به دست گردانند».

امّا لشكريان جز اين را نپذيرفتند كه نخست با خوارج بجنگند. پس على ٧ به سوى ايشان حركت كرد.

٢٦٩٨. تاريخ الطبرى به نقل از ابو صَلْت تَيْمى: به على ٧ خبر رسيد كه مردم مى‌گويند: كاش على ما را به سوى اين حَروريه روان مى‌ساخت تا نخست با ايشان بجنگيم؛ و هر گاه از آنان فارغ مى‌شديم، ما را از آن‌جا به سوى آنها (شاميان) كه جنگ با آنان سزاست، حركت مى‌داد.

پس على ٧ در ميان مردم برخاست و از پى سپاس و ستايش خدا گفت: «امّا بعد؛ مرا خبر رسيده كه گفته‌ايد كاش امير مؤمنان ما را به سوى اين خوارج كه بر ما شوريده‌اند، مى‌بُرد و نخست با آنان مى‌جنگيديم و هر گاه از ايشان فارغ مى‌شديم، ما را به سوى (شاميان) كه جنگ با آنان سزاست، روانه مى‌ساخت.

همانا آن گروه ديگر، غير از خوارج، براى ما خطرناك‌ترند. پس از ياد آنان برون آييد و به جنگ كسانى رويد كه با شما مى‌جنگند تا حكمرانانى سركش شوند و بندگان خدا را برده خود سازند».

آن‌گاه، مردم از هر سوى ندا دادند: اى امير مؤمنان! ما را به هر سوى مى‌پسندى، روان كن.

٢٦٩٩. الإمامة و السياسة: على ٧ در ميان كوفيان به خطابه برخاست و گفت: «امّا بعد؛ مرا خبر رسيده كه گفته‌ايد: اى كاش امير مؤمنان ما را به سوى اين خوارج مى‌بُرد كه بر ما شوريده‌اند تا نخست‌