دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٣ - ٤/ ٩ يزيد بن حجيه

على ٧ او را به حكومت رى و دستبى‌[١] گماشت، ليكن راه خيانت پيش گرفت؛ چرا كه به گفته ابن اثير، او بر سى‌هزار درهم از بيت المال دست يافت. امام ٧ از او خواست كه كمبود حاصل در بيت المال را بپردازد و او انكار كرد. حضرت او را تازيانه زد و زندانى كرد. او از زندان گريخت و به معاويه پيوست و آن گاه كه معاويه مى‌خواست حجر بن عدى را به قتل برساند، به زيان حجر شهادت داد.

٢٧٨٩. الغارات: على ٧ يزيد بن حجيّه را به حكومت رى و دستبى گماشت. از خراج كم آمد و او بيت المال را براى خود برداشت. على ٧ او را زندانى كرد و غلام خود، سعد را [براى نگهبانى‌] همراه او قرار داد. در حالى كه سعد خواب بود، يزيد اسب خود را نزديك آورد و سوار شد و به معاويه پيوست. شعرى هم در نكوهش على ٧ گفت و دشمنى خود با امام ٧ را به وى خبر داد. لعنت خدا بر او باد!

اين خبر كه به على ٧ رسيد، نفرينش كرد و به ياران خود فرمود: «شما هم دست برآوريد و نفرينش كنيد». على ٧ نفرين كرد و يارانش آمين گفتند.

ابوصلت تيمى گفته است كه على ٧ گفت: «بار خدايا! يزيد بن حجيّه مال مسلمانان را برداشته و گريخته و به فاسقان پيوسته است. ما را از مكر و نيرنگ او كفايت كن و او را به كيفر ستمگران برسان».

[١]. دستبى، معرّب دشتبى، منطقه‌اى در جنوب غربى تهران امروز است. آن زمان وسيع بود و بين قزوين تا همدان را شامل مى‌شد( ر. ك: معجم البلدان: ج ٢ ص ٤٥٤).