دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٧ - ٤/ ٦ مصقلة بن هبيره

شده است، اموال را برداشت و نزد معاويه رفت. دل سياهش زندگانى‌اش را آلود و كارش به جايى رسيد كه به فرستاده امام حسين ٧ به كوفه، مسلم بن عقيل، خيانت كرد و براى پراكندن يارانش از اطراف او كوشيد و با پسر اشعث و كسانى همچون او همدست بود.

٢٧٨٤. امام على ٧: از من مال طلب مى‌كنيد؟! من قعقاع بن شور را بر كَسكَر گماردم و او به زنى صدهزار درهم مهريّه داد [و او را به عقد خود درآورد]. به خدا سوگند، اگر او كفو [آن زن‌] بود، اين مقدار مهريّه به آن زن نمى‌داد.

٤/ ٦

مصقلة بن هُبَيره‌

٢٧٨٥. تاريخ دمشق: مصقلة بن هبيره ... از چهره‌هاى سرشناس مردم عراق و از ياران امام على ٧ بود. از سوى ابن عبّاس، حاكم «اردشير خُرّه»[١] شد. هنگامى كه عموزادگانش به سراغ وى مى‌آمدند، از بيت المال و خراج به آنان مى‌داد و از اين رو، على ٧ او را مورد سرزنش قرار داد. نيز گفته‌اند [سرزنش شدنش‌] به اين جهت بود كه براى فديه نصاراىِ بنى ناجيه پانصد هزار از بيت المال داد و همه را [به بيت المال‌] برنگرداند و نزد معاويه رفت.

٢٧٨٦. تهذيب الأحكام به نقل از ابو طفيل: بنى ناجيه قومى بودند كه در ساحل دريا سكونت داشتند و ادّعاى نسب در قريش داشتند. مسيحى بودند و مسلمان شدند و دگر بار از اسلام برگشتند. امير مؤمنان، معقل بن قيس تميمى را در پى آنان فرستاد، جنگجويانشان را كشت و فرزندانشان را به اسارت گرفت.

[١]. يكى از بزرگ‌ترين نواحى فارس، كه اردشير بابكان آن را بنياد نهاد، و از جمله شهرهاى آن شيراز و ميمند و كازرون بود( معجم البلدان: ج ١ ص ١٤٦).