دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - ١٢/ ١ مخالفت با امام در گزينش داور

فصل دوازدهم

گزينش داور

١٢/ ١

مخالفت با امام در گزينشِ داور

٢٥٨٨. امام باقر ٧: آن‌گاه كه افراد از على ٧ خواستند تا دو حَكَم برگزيند، وى به ايشان گفت: «معاويه كسى نيست كه براى اين كار، كسى جز عمرو بن عاص را برگزيند كه به انديشه و نظرش اطمينان داشته باشد؛ و براى فرد قُرشى، جز شخص همتاى او [در هوش و انديشه‌] روا نيست. پس بر شما باد كه عمرو عاص را با [تيرى چون‌] عبد اللّه بن عبّاس بزنيد؛ زيرا عمرو، هيچ گرهى بر نمى‌بندد، مگر آن كه عبد اللّه بگشايد؛ و هيچ گرهى را نمى‌گشايد، مگر آن كه عبد اللّه بر بندد؛ و هيچ كارى را استوار نمى‌كند، جز آن كه عبد اللّه آن را بر شكند؛ و هيچ كارى را بر نمى‌شكند، جز آن كه عبد اللّه استوارش سازد».

اشعث گفت: نه. به خدا سوگند، تا قيامت بر پا شود، نبايد دو تن از مُضَر در اين بابْ داورى كنند. اكنون كه ايشان مردى از مُضَر را به داورى گزيده‌اند، تو مردى از يمن برگزين.

على ٧ گفت: «من بيم دارم كه يمنىِ شما فريفته شود؛ زيرا عمرو كسى نيست كه اگر كارى موافق هواى نفس او باشد، ذرّه‌اى از خدا پروا كند».

اشعث گفت: به خدا سوگند، اگر يكى از آن دو يمنى باشد و داورى‌شان برابر با بخشى از خواسته ما نباشد، براى ما دوست داشتنى‌تر است از آن كه هر دو مُضَرى باشند و داورى‌شان برابر با بخشى از خواسته ما باشد.