دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ٤ علت فريب خوردن سپاه امام
يا موضوع داورى به قدرى روشن بود كه ضرورتى براى ذكر آن در متن پيماننامه ديده نمىشد؟ يا احتمال دارد كه در متن اصلى پيمان، موضوع داورى وجود داشته و بعد، حذف و يا تحريف شده است؟
تغيير متن پيماننامه بعيد بهنظر مىرسد. همچنين اگر موضوع داورى به قتل عثمان اختصاص داشت، در متن پيمان به آن اشاره مىشد و آنچه در سخنان امام ٧ يا در نامههاى بين او و معاويه در اين زمينه آمده، نمىتواند روشنكننده موضوع داورى باشد.
بهنظر مىرسد موضوع حكميّت، حلّ اختلاف طرفين در همه موارد است و نيازى به ذكر آن نيست. اختلاف، گاه بر سر مسائل زناشويى است (چنانكه در آيه ٣٥ سوره نساء آمده)، گاه بر سر مسائل سياسى است (چنانكه در جريان جنگ صِفّين اتفاق افتاد) و گاه در مسائل ديگر. در همه موارد، داوران بايد درباره همه مسائل مورد اختلاف ميان طرفين داورى كنند و زمينه مصالحه را فراهم سازند.
بنا براين، منحصر كردن موضوع حكميّت در جنگ صِفّين به مسئله قاتلان عثمان، صحيح نيست؛ بلكه موضوع حكميّت، همه مسائل مورد اختلاف ميان امام ٧ و معاويه بود و عدم ذكر موضوع خاص در متن پيمان به همين جهت است. البته اين دامنه، شامل تعيين خليفه نمىشد. وظيفه داوران، حلّ اختلاف دو سپاه كوفه و شام و فيصله دادن به جنگ و خونريزى بود، نه تعيين خليفه. در واقع، آنچه با تزوير عمرو بن عاص، به عنوان رأى نهايى اعلام شد، خارج از موضوع حكميّت و اختيارات داوران بود.
٤. علّت فريب خوردن سپاه امام
اكنون بايد ديد كه: چرا سپاهيان امام على ٧ فريب خوردند؟ و چرا ندانستند يا نخواستند بدانند قرآن بر نيزه افراشتن شاميان، نيرنگى است كه مىخواهند