دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧ - ٩/ ٢ شهادت عبد الله بن بديل

خوب‌تر از خشنود شدن به آن صفات، از طريق انس گرفتن به آنها و پذيرفتنشان است».

٢٤٨٨. امام على ٧ آن‌گاه كه بر پرچمِ برخى از سپاهيان شام گذشت كه در جاى خويش استوار مانده بودند: «آنان هرگز جايگاه‌هاى خود را ترك نمى‌كنند، مگر با ضربه پياپى نيزه‌ها كه با آن، جان برون شود؛ ضربتى كه سر را بشكافد و استخوان را خُرد كند، به گونه‌اى كه از آن، مچ‌ها و كف دست‌ها فرو افتند، چندان كه پيشانى‌هاشان به نيزه‌هاى آهنين شكافته شود و ابروانشان بر سينه‌ها و چانه‌هاشان فرو ريزد. [پس‌] كجايند صبرپيشگان و پاداش‌خواهان؟».

آن‌گاه، گروهى از مسلمانان به سويش شتافتند و افراد جناح راستش به جايگاه و آوردگاه خويش بازگشتند و گروهِ مقابل را گريزاندند و او خود، پيش رفت تا به ايشان رسيد.

٩/ ٢

شهادت عبد اللّه بن بديل‌

٢٤٨٩. تاريخ الطبرى به نقل از ابو روق هَمْدانى: در جناح راست، عبد اللّه بن بديل با ايشان سخت به نبرد پرداخت تا به چادر معاويه رسيد. سپس مردانى كه بر مرگ، هم‌پيمان شده بودند، به سوى معاويه شتافتند و او فرمانشان داد كه در جناح راست در برابر ابن بديل، مقاومت ورزند. نيز به حبيب بن مسلمه كه در جناح چپ بود، پيغامِ [مقابله‌] داد و با او و يارانش، به جناح راست سپاه على ٧ حمله بُرد و ايشان را عقب راند. عراقيان از جناح راست پراكنده گشتند، چندان كه تنها ابن بديل با دويست يا سيصد تن از قاريان ماند كه پشت به پشت هم داده بودند و بقيّه،