دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٧ - ١٢/ ٢ سند داورى

ميرانده، مى‌ميرانيم.

[وتوافق كرديم كه‌] آنچه اين دو داور، ابو موسى اشعرى عبد اللّه بن قيس و عمرو بن عاص قرشى، در كتاب خداى عز و جل بيابند، به آن عمل كنند و آن جا كه در كتاب خداى عز و جل حكمى نيابند، به سنّت عادلانه كه مايه اتّفاق باشد و نه پراكندگى، رفتار نمايند.

دو داور از على و معاويه و لشكريانشان عهد و پيمان، و از مردمْ اطمينان مى‌ستانند كه خويش و خاندانشان در امان باشند و امّت، آن دو را بر آنچه بدان حكم مى‌كنند، يارى دهد.

به موجب عهد و پيمان خدايى، بر مؤمنان و مسلمانانِ هر دو طرف واجب است كه آنچه را در اين پيمان‌نامه مى‌آيد و حكم آن دو داور بر مؤمنان ايجاب مى‌كند، بپذيرند. پس تضمين امنيّت، پيروى از حق، و فرو نهادنِ سلاح، تعهّدى است كه ايشان براى خود، خويشاوندان، اموال، و حاضر و غايب خويش مى‌پذيرند.

و به موجب عهد و پيمان خدايى، بر عبد اللّه بن قيس و عمرو بن عاص واجب است كه ميان اين امّت، داورى كنند و آن را به جنگ و تفرقه نكشانند كه [اگر چنين كنند،] به عصيان مى‌افتند. سرآمدِ زمان داورى، [ماه مبارك‌] رمضان است و اگر بخواهند آن را تمديد كنند، بايد با رضايت هر دو باشد. اگر يكى از دو داور [در اين مدّت‌] وفات يابد، اميرِ هر گروه از ميان عدالت‌پيشگان دادگر، براى وى جانشينى بر مى‌گزيند.

مكان داورىِ ايشان كه در آن به حكميّت مى‌نشينند، جايى است كه با كوفيان و شاميان به يك اندازه فاصله داشته باشد؛ و اگر موجب خشنودى و پسند آن دو باشد، جز كسانى كه آن دو بخواهند، كسى در آن مكان حضور نيابد و هر كه را بخواهند، به گواهى مى‌گيرند و آن‌گاه، اين دو، گواهىِ خويش را بر اين پيمان‌نامه مى‌نگارند. و هر كس از مفاد اين پيمان نامه سرپيچد و راه انكار و ستم در پيش گيرد، امّت را بر ايشان غلبه خواهد بود.