دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٧ - ١٣/ ١ خطبه امام، هنگام بازگشت از صفين

فصل سيزدهم

بازگشت از صفّين‌

١٣/ ١

خطبه امام، هنگام بازگشت از صفّين‌

٢٦٠٣. نهج البلاغة برگرفته خطبه وى، هنگام بازگشتش از صفّين: او را سپاس مى‌گويم، در حالى كه خواهان تكميل نعمتش و فرمان‌بردارى در برابرِ شكوهش و خودنگاهدارى از نافرمانى‌اش هستم. و از او يارى مى‌جويم، به جهت نياز به اين كه مرا كفايت فرمايد، كه همانا هر كس وى هدايتش كند، گم‌راه نمى‌شود؛ هر كه او با وى دشمن باشد، نجات نمى‌يابد؛ و هر كه او بى نيازى‌اش بخشد، نيازمند نمى‌شود. پس همانا او فراتر است از هر آنچه سنجيده شده و برتر است از هر آنچه گنجينه گشته.

و گواهى مى‌دهم كه معبودى جز او نيست و همتايى ندارد؛ گواهى‌اى كه خلوصش از بوته آزمون برآمده و با خلوصش، در دلْ گره خورده است و همواره به آن چنگ مى‌زنيم تا آن‌گاه كه ما را زنده مى‌دارد؛ و آن را براى امور هولناكى كه در پيش داريم، ذخيره مى‌كنيم. اين گواهى، لازمه ايمان استوار ما و سرلوحه نيكوكارى و خشنودىِ خداى مهرورز، و سبب دور ساختنِ شيطان است.

و گواهى مى‌دهم كه محمّد ٦ بنده و فرستاده اوست كه وى را با دينى پُر آوازه و نشانه‌اى تابناك و كتابى نگاشته و نورى تابان و پرتوى درخشان و فرمانى جداسازنده، فرستاد تا شبهه ها را بزدايد و با برهان‌ها استدلال كند و به نشانه‌ها [ى خدا] هشدارشان دهد و عقوبت‌ها [يى‌همانند سرنوشت اقوام پيشين‌] بيمناكشان سازد. و در آن حال، مردم در آشوب‌هايى به سر مى‌بردند كه در آن، ريسمان دين گسسته، ستون‌هاى يقين لرزان گشته، بنيان [دين‌]