و بدان آن كس كه گنجينه‌هاى آسمان‌ها و زمين در دست اوست، به تو رخصت داده كه دعا كنى و اجابتِ دعايت را ضمانت فرموده‌و فرمانت داده كه‌از او بخواهى‌تا ببخشدت و مهرش را طلب كنى تا دهدت؛ و ميان تو و خويش، هيچ كس را فاصله ننهاده و تو را ناچار نكرده كه نزدش شفيع بَرى؛ و اگر بد كردى، از توبه بازت نداشته و در عذاب كردنت شتاب نفرموده و براى بازگشتنت، تو را سرزنش نكرده؛ و آن‌گاه كه‌سزاوارِ رسوايى بوده‌اى، رسوايت نفرموده و در قبول توبه‌ات سختگيرى نكرده؛ و به سبب گناهت، تو را به تنگنا [ى حساب كشىِ سخت‌] در نينداخته و از مهرورزى‌اش، نااميدت نساخته‌است؛ بلكه روى گردانيدنت از گناه را نيك شمرده و گناهت را يك كيفر داده، حال آن كه كار نيكت را ده برابر پاداش بخشيده است.

او درِ توبه را به رويت گشوده. پس هر گاه بخوانى‌اش، صدايت را مى‌شنود و چون با او نجوا كنى، نجوايت را درمى‌يابد. پس خواستِ خود را بدو عرضه مى‌كنى و راز دلت را نزد او آشكار مى‌سازى و از اندوه‌هايت با او شِكوه مى‌كنى و چاره گرفتارى‌هايت را از او مى‌جويى و در كارهايت از او كمك مى‌خواهى و از گنجينه‌هاى مِهرش چندان مى‌طلبى كه جز او كسى نمى‌تواند آن را به تو عطا كند: افزايش عمرها، سلامت بدن‌ها و گشايش در روزى‌ها.

پس آن‌گاه، با رخصت دادنش به نياز خواهى‌ات از خودش، كليدهاى گنجينه‌هايش را در دستان تو نهاد تا هر گاه بخواهى، با دعا، درهاى نعمتش را بگشايى و ريزش باران رحمتش را طلب كنى.

پس مبادا درنگ او در اجابت دعاى تو، نااميدت كند، كه بخشش، به قدر نيّت است؛ و چه بسا اجابت دعايت به تأخير بيفتد تا پاداشِ نيازخواهنده، بيشتر و عطاى آرزومند، افزون‌تر گردد.

چه بسا چيزى را خواسته‌اى و به تو عطا نشده؛ امّا بهتر از آن را در اين دنيا يا آن جهان به تو دهند يا صلاحت در اين بوده كه آن را از تو دريغ كنند. پس چه بسا چيزهايى خواسته‌اى كه اگر به تو عطا شود، تباهى دينت در آن است. از اين رو، بايد همواره چيزى بخواهى كه زيبايى‌اش برايت پايدار و مشقّتش از تو دور باشد، كه نه مال براى تو مى‌پايد و نه تو براى آن مى‌پايى.

و بدان كه تو براى آخرت آفريده شده‌اى، نه دنيا؛ براى فنا، نه بقا؛ براى مرگ، نه زندگى؛ و همانا در سراىِ كوچ هستى و در كاشانه‌اى به اندازه رفع نياز و در راهى به سوى آخرت.