دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ١١/ ٣ بر افراشته شدن قرآنها

در اين باب، نجاشى بن حارث مى‌سرايد:

شاميان نيزه‌ها را رو به ما برافراشتند

كه بر سرشان كتاب خدا بود؛ برترين خواندنى!

و ندا دادند على را: اى پسر عموى محمّد!

آيا پروا ندارى كه اين دو گروه بزرگِ [مسلمانان‌] هلاك شوند؟

چون بسيارى از عراقيان چنين ديدند، گفتند: كتاب خدا را اجابت مى‌كنيم و به آن باز مى‌گرديم؛ و [حقيقت آن بود كه‌] ايشان، دوستارِ سازش بودند. آن‌گاه، به على ٧ گفته شد: معاويه، حق را به تو عرضه داشت و تو را به كتاب خدا فرا خوانْد. پس دعوتش را بپذير! و سرسخت‌ترينِ ايشان [بر اين سخن‌] در آن روز، اشعث بن قيس بود.

٢٥٧٣. وقعة صِفّين به نقل از تَميم بن حَذيم: پس از شب غرّش، صبحگاهان پرچم‌واره‌هايى را پيشاپيشِ صف شاميان در ميانه سپاه و مقابلِ جايگاه معاويه ديديم. چون هوا روشن شد، دريافتيم كه آنها قرآن‌هاى بزرگِ سپاه‌اند كه بر سر نيزه بسته شده‌اند. سه نيزه را به هم بربسته و قرآنِ مسجد اعظمِ [دمشق‌] را بر آنها آويخته و دَه تن آن را نگاه داشته بودند.

سپاهيان شام، صد قرآن را برابرِ على ٧ [در قلب لشكر] و در هر جناح نيز دويست قرآن بر پا داشتند كه روى هم، به پانصد مى‌رسيد.

[ابو جعفر گفته است:] سپس طُفَيل بن ادهم، مقابلِ على ٧، ابو شُرَيح جُذامى برابرِ جناح راست، و وَرقاء بن مُعَمَّر، روياروىِ جناح چپ ايستادند وندا دادند: اى انبوهِ عرب، خدا را، خدا را، در زنان و دخترانتان! فردا كه شما هلاك شويد، چه كس برابرِ روميان و تُركان و پارسيان خواهد ايستاد؟ خدا را، خدا را، در دينتان!