دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤١ - ١٠/ ١ پيكار پنجشنبه

فصل دهم

سخت‌ترين روزها

١٠/ ١

پيكار پنج‌شنبه‌

روز پنج‌شنبه، سخت‌ترين و هولناك‌ترين روز نبرد صِفّين بود. در اين روز، امام ٧ هم فرماندهى سپاه را عهده‌دار بود و هم در ميان معركه، به جنگى سخت مى‌پرداخت.

امام ٧ با نبرد سترگ و شورانگيز خود، سپاهش را بر مى‌انگيخت كه در دل جنگ فرو روند. در آن روز، حتّى لحظه‌اى جنگ آرام نگرفت، چندان كه سپاهيان در حال نبرد، نماز گزاردند.

كشته‌ها آن‌قدر فزونى يافتند كه به پُشته‌هايى تبديل شدند و شمارى ناشمردنى از لشكريان، زخمى گشتند. در يك روز، امام ٧ ٥٢٣ تن از پهلوانان رزمجو و دليران عرب را يكْ‌تنه كُشت. او هرگاه كسى را مى‌كشت، تكبير سر مى‌داد و از نداهاى تكبير وى، دانسته مى‌شد كه چند تن از دشمن برخاك افتاده‌اند.

آن روز، « [روزِ] پيكار پنج‌شنبه» يا «روز غُرّش (يوم الهَرير)» ناميده شده است.[١]

٢٥٥٤. تاريخ الطبرى به نقل از زيد بن وَهْب: روز چهارشنبه، دو سپاه به هم نزديك شدند

[١]. مجلسى درباره ناميدن اين شب به« ليلة الهرير» آورده است: اين شب از آن رو ليلة الهرير خوانده شده كه همهمه نبرد مردم در آن، بسيار بود. نيز گفته شده كه سبب آن، اضطرار و بيمناكىِ سگ‌گونه معاويه به دليل شدّت يافتن جنگ و چيرگىِ عراقيان بود؛ چرا كه هرير به زوزه سگ در سرماى شديد گويند( مرآة العقول: ج ١٥ ص ٤٢٧).