دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٩ - ١٠/ ٢ ليلة الهرير(شب غرش)

آن هنگامه، برخى به روى هم مى‌غرّيدند، بعضى با هم گلاويز مى‌شدند، و گروهى يكديگر را به دندان مى‌گَزيدند.

هر چند گاه يك بار، على ٧ مى‌ايستاد و سرش را به آسمان بر مى‌افراشت و مى‌گفت: «بار خدايا! به سوى تو، گام‌ها برداشته، دل‌ها روان، دست‌ها برداشته، گردن‌ها بركشيده، نيازها خواسته، و چشم‌ها خيره گشتند. بار خدايا! «ميان ما و قوممان، به حق راهى بگشا، كه تو بهترينِ راهگشايانى!»».

سپس وى در سياهىِ شب، هجوم برد و سپاهيان نيز با وى هجوم بردند؛ و هرگاه به دست خويش، يكى از شاميان را از پاى در مى‌آورْد، تكبيرى مى‌گفت، چندان كه [از بسيارى كشتگانِ وى‌] چندين و چند تكبير شمرده شد.

[ابو محمّد بن اعثَم گفت:] براى او، ٥٢٣ تكبير شمرده شد كه با هر تكبير، يك تن از پاى در آمد. هرگاه بلند بانگ بر مى‌آورْد، [شاميان را] از طول مى‌دريد و هرگاه بانگِ ميانه بر مى‌داشت، از عرض.

٢٥٦١. تاريخ الطبرى به نقل از ابو مِخنَف: آن شب، همه سپاهيان تا پگاه جنگيدند، چندان كه نيزه‌ها در هم شكستند و تيرها پايان يافتند و افراد به شمشيرها روى آوردند؛ و آن شب، شب غُرّش بود.

على ٧ در فاصله ميان جناح‌هاى راست و چپ در حركت بود و به هر دسته از قاريان فرمان مى‌داد كه پيشاپيشِ دسته ديگر آرايش گيرد و تا صبحگاهان، اين صف‌آرايى را همواره انجام و كارِ سپاه را سامان مى‌داد. در اين مدّت، او، خود، پيشاپيش معركه بود. اشتر در جناح راست، ابن عبّاس در جناح چپ، و على ٧ در قلب سپاه فرماندهى مى‌كردند و سپاهيان از هر جانب، گرمِ نبرد بودند و آن روز، جمعه بود.

اشتر در جناح راست يورش مى‌آورد و پيكار مى‌كرد و از شامگاه پنج‌شنبه و