دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٧ - ٤/ ٤ پافشارى سپاهيان بر جنگ با خوارج، پيش از حركت به شام

با آنان بجنگيم. امّا آن گروهِ غير از اين خوارج، براى امير مؤمنان خطرناك‌ترند. روان شويد به سوى گروهى كه با شما مى‌جنگند تا در زمين، سر كشانه حكمرانى كنند و مؤمنان آنان را صاحب اختيار خويش سازند و ايشان، بندگان خدا را به بندگى گيرند. و از ياد خوارج درگذريد».

پس جماعت از هر سو ندا دادند: اى امير مؤمنان! ما را به هر سوى كه خواهى، روان كن، كه ما حزب و ياوران توايم؛ با هر كه دشمن تو باشد، دشمنى مى‌ورزيم؛ و هر كه را به تو و فرمانبردارى‌ات روى كند، همراهى مى‌كنيم. پس ما را به سوى دشمن خود، هر جاى كه باشد، روان ساز، كه تو هرگز دچار اندكى و ناتوانى [يارانت‌] نمى‌شوى؛ بلكه دل‌هاى پيروانت در همدستى براى يارى كردنت و كوشش در جهاد با دشمنت، همانند دل يك مرد است.

اى امير مؤمنان! به پيروزى شادمان باش و به سوى هر يك از دو گروه كه خواهى، حركتمان ده، كه ما پيرو توايم؛ پيروى كه در فرمان بردن از تو و جهاد با مخالفانت، اميد پاداشِ شايسته از خداوند دارد و از اين كه تو را تنها گذارد، از خداى مى‌ترسد؛ و سرپيچى از فرمانت، عذابى سخت دارد».

پس بر گوش به فرمان بودن و اطاعت [از فرمان او] با وى بيعت كردند و او بر ايشان شرط كرد كه به كتاب خدا و سنّت پيامبرش پايبند باشند.