بخش هاى گذشته ثابت كرد كه امكان آگاهى از غيب براى پيامبران و امامان از نظر دانش هاى امروزه و قرآن مجيد وروايات پيامبر گرامى و پيشوايان معصوم جاى هيچ شك و ترديدى نيست و نيز خبرهاى غيبى آنان كه در قرآن و روايات متواتر نقل شده براى هيچ كس جاى هيچ گونه ترديد و شك باقى نمى گذارد كه آنان آگاهى از غيب داشته اند يعنى آن «امكان» به «فعليت» رسيده و تحقق پيدا كرده است.

اكنون وقت آن رسيده است كه آيات و رواياتى را بررسى كنيم كه برخى، خيال كرده اند آن آيات و روايات به طور كلى آگاهى پيامبران و امامان را از غيب نفى مى كند و نيز به برخى از اشكالهايى كه در زمينه علم غيب شده است پاسخ گوييم و چون لازم است مطالب اين بخش بيشتر توضيح داده شود، مطالب را به صورت سؤال وجواب مطرح مى سازيم.

سؤال نخست

اگر پيامبران و امامان ازغيب آگاهى دارند پس چرا قرآن مجيد در