امام (عليه السلام) مانند ساير افراد انسانى بنده خدا و به تكاليف ومقررات دينى مكلف وموظف مى باشد و طبق سرپرستى و پيشوايى كه از جانب خدا دارد با موازين عادى انسان بايد انجام دهد وآخرين تلاش و كوشش را در احياى كلمه حق و سرپا نگهداشتن دين و آيين بنمايد.

تا اين جا پاسخ استاد كه به خامه خود ايشان نگارش يافته است در اين صفحات منعكس گرديد و ما فكر مى كنيم با توجه به مقام علمى استاد و پاسخ علمى و استوار ايشان نيازى به پاسخ ديگر نيست ولى شايد اين پاسخ براى گروهى سنگين به نظر برسد اينك سؤال پيش را به گونه اى ديگر پاسخ مى گوييم.

پاسخ دوم

خلاصه اين پاسخ اين است كه امام در زندگى عادى خود از آگاهى سوم كمك نمى گيرد.

توضيح اين كه:

پيامبر و امام با داشتن شخصيت الهى و روح ولايت(البته بخشى از شخصيت آنان مرهون مواهب خدايى است و بخش ديگر محصول كوشش آنان در راه عبادت و بندگى خدا مى باشد) در زندگى شخصى و رويارويى با حوادث و پيشامدها و نيز در مقام قضاوت و داورى، به علم عادى خود عمل