نمى ايستاد» صراحت دارد كه امر و اراده سليمان در بهره بردارى از اين پديده طبيعى، كاملاً مؤثر بوده است; مثلاً تعيين وقت حركت ومسير آن و باز ايستادن آن از حركت بستگى به اراده نافذ سليمان داشت.

از آيات مربوط به سليمان نكته ديگرى نيز استفاده مى شود و آن اينكه خداوند بسيارى از پديده هاى سركش طبيعى را براى او رام كرده و او به هر نحوى مى خواست از آنها با كمال سهولت و آسانى استفاده مى كرد. مثلاً معدن مس با تمام صلابتى كه دارد، براى او ـ به فرمان خدا ـ به صورت چشمه روانى در مى آيد و هر چه مى خواست از آنها استفاده مى كرد. چنانكه مى فرمايد:

(...وَاَْسَلْنا لَهُ عَيْنَ القِطْرِ...) .[١]

«و چشمه مس(مُذاب) را براى او روان كرديم».

موجوداتى كه با ديدگان عادى ديده نمى شوند مانند: جن، در تسخير وى بودند و آنچه او از آنها مى خواست انجام مى دادند چنانكه مى فرمايد:

(وَمِنَ الجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ... يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ...) .[٢]

«گروهى از جن در برابر او به فرمان خداوند كار مى كردند... براى او آنچه مى خواست انجام مى دادند».

ظاهر مجموع آيات اين است كه نحوه بهره بردارى او از باد و غيره يكسان بوده است، درست است كه خداوند بزرگ اين پديده ها را براى او تسخير كرده بود، امّا در عين حال اراده اوبى اثر نبود. تا اراده سليمان تعلق نمى گرفت

[١] سبا/١٢.
[٢] سبا/١٢ـ١٣.