منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٦٤
انسان در مقام درخواست حاجت از خدا، مى تواند مقام و منزلت حق و شأن صالحان را واسطه خويش قرار دهد، و دلالت حديث بر مقصود ما روشن است.
ولى مخالفان حديث، به خاطر پيشداورى خواسته اند كه در دلالت و سند حديث اشكال تراشى كنند، و انگيزه اى براى اشكالات كودكانه كه از نظر خواهيد گذراند جز دفاع از عقيده اى كه از گذشتگان به آنان رسيده است، ندارند. اينك اشكال در دلالت حديث:
حديث گواه بر توسل به صفت «مجيب» است:
رفاعى از يكى از همفكران خود نقل مى كند، حقى كه سائلان بر خدا دارند همان است كه در آيه زير وارد شده است، آنجا كه مى فرمايد:
(...أُدْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ...) .[١]
«مرا بخوانيد تا به شما پاسخ گويم».
بنابراين توسل به حق سائلان توسل به صفت «اجابت» خدا است و توسل به اسما و صفات الهى جايز است.[٢]
پاسخ
به عقيده اشكال تراش، «توسيط مخلوق» و يا مقام و منزلت وى يك نوع
[١] غافر/٦٠.
[٢] التوصل إلى حقيقة التوسل، ص ٢١٣.