پيشوايان معصوم شيعه، با الهام از كتاب الهى و علوم نبوى به رد هر دو مكتب پرداخته و فرموده اند: «لا جَبْرَ وَلا تَفويضَ بَلْ مَنْزِلَةٌ بَيْنَ المَنْزِلَتَيْنِ».[١]

نه جبر صحيح است ونه تفويض بلكه منزلى است ميان اين دو منزل(راهى است ميان اين دو)».

توان بخشى عيسى را مى توان فعل خدا ناميد وگفت: «خدا زنده كرد، زيرا سرچشمه قدرت، اوست، واگر خداوند بزرگ به او قدرت نمى داد، هرگز بيمارى شفا پيدا نمى كرد و مرده اى زنده نمى شد»، همچنان كه مى توان آن را فعل مسيح خواند و گفت: «مسيح مرده را زنده كرد; زيرا قدرتى را كه خدا به او داده بود با كمال حريّت و آزادى در اين مورد به كار برد».

قرآن مجيد يكجا قبض روح را فعل خدا مى داند و مى فرمايد او است كه جانهاى شما را مى گيرد، چنانكه مى فرمايد:

(اللّهُ يَتَوفَّى الأَنْفُسَ حينَ مَوْتِها...) .[٢]

«خداوند جان افراد را موقع مرگ مى گيرد».

و در جاى ديگر آن را فعل فرشته مرگ مى داند و مى فرمايد:

(قُلْ يَتَوَفِّيكُمْ مَلَكُ المَوْتِ الَّذى وُكِّلَ بِكُمْ...).[٣]

«بگو فرشته اى (ملك الموت) كه بر شما گمارده شده است جان شما را مى گيرد».

[١] بحار الأنوار، ج٥، ص ٧١.
[٢] زمر/٤٢.
[٣] سجده/١١.