مقصود از ولايت، اولويت آنها بر تصرف در نفوس و اموال است. اولويتى كه قرآن مجيد از آن، درباره پيامبر اسلام نام مى برد، آنجا كه مى فرمايد:(النَّبىُّ أَولى بِالمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ...) (احزاب/٦)، اين نوع اولويت به سود شخصى، تشريع نشده است بلكه هدف از تشريع آن حفظ هويت جامعه اسلامى است مثلاً اگر روزى بقاى كيان اسلام در گرو اعزام نيرو به جبهه شد، رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) و پيشوايان پس از وى، اين حق را داشته باشند كه از اموال آنان براى حفظ كيان اسلامى و شكستن بتها وبت پرستى ها بهره بگيرند، وجان آنان را سپر بلاى متوجه به اسلام قرار دهند.

اين اولويت درباره رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در آيه ياد شده و درباره اميرمؤمنان در آيه ديگرى وارد شده است، آنجا كه مى فرمايد:

(إِنَّما وَليُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَالزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ)(مائده/٥٥)

«ولى شما خدا و پيامبر او و كسانى است كه ايمان دارند و نماز مى گزارند و در