كسى را مى توان به طور مطلق داراى صفت «عالم به غيب» دانست كه علم او ذاتى باشد و از كسى نياموخته باشد وعلم هيچ كس جز خداوند بزرگ ذاتى نيست از اين رو شيعه معتقد است كه نبايد درباره امامان به طور مطلق گفته شود عالم به غيب هستند بلكه بايد توضيح داده شود كه علم آنان مستفاد از امام قبل و از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و سرانجام به تعليم الهى است».[٢]

٤. مفسر عاليقدر شيعه مرحوم شيخ طبرسى(درگذشت سال ٥٤٨) مى نويسد:

به عقيده شيعه كسى را مى توان با جمله «عالم به غيب» توصيف كرد كه همه غيب ها را بداند و علم او ذاتى باشد و هيچ كس جز خدا اين چنين نيست و امّا خبرهاى غيبى فراوانى كه دانشمندان شيعه وسنى از على (عليه السلام) وساير امامان نقل كرده اند همه از رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) به آنان رسيده و رسول خدا نيز از خداوند آموخته است».[٣]

[١] اوائل المقالات، ص٠ ٣٨; بحارالانوار:٢٦/١٠٦ به نقل از كتاب «المسائل» شيخ مفيد.
[٢] مجمع البيان:٣/٢٦١ و٥/٢٠٥.
[٣] متشابهات القرآن، ص ٢١١، مضمون كلام ايشان نقل شد.