عبادت، يك نوع ورزش براى قواى فكرى است كه بر اثر تكرار و عادت به حضور در محضر خدا، فكر را از توجه به مسائلى مربوط به طبيعت و ماده، به سوى تصورات ملكوتى مى كشاند. قواى فكرى تسليم باطن و فطرت خداجوى انسان مى گردند و مطيع او مى شوند.[٢]

٤. تخليه بدن از روح

در جهان طبيعت،روح و بدن به يكديگر نياز مبرم دارند. از آنجا كه روح بر بدن «علاقه تدبيرى » دارد، بدن را از فساد و خرابى باز مى دارد. از طرف ديگر روح در فعاليت هاى خود به بدن نيازمند است و در پرتو اعضاء وجوارح بدنى، مى تواند بشنود وببيند و....

امّا گاهى روح، بر اثر كمال وقدرتى كه از ناحيه عبادت و بندگى حق پيدا مى كند، از استخدام بدن بى نياز مى شود ومى تواند خود را ازبدن «خلع» كند.

براى افراد جوان وبالأخص كسانى كه با ديدِ ماديگرى به جهان طبيعت مى نگرند، تصور اين نوع مطالب همراه با دشوارى است; ولى بر پويندگان راه حق اين كار آنچنان آسان است كه هر موقع بخواهند مى توانند خود را «خلع از

[١] اين دو جريان در حالات امير مؤمنان و حضرت سجاد نقل شده است.
[٢] اشارات، ج٣، نمط نهم، ص ٣٧٠ تحت عنوان «تنبيه».