قرآن مجيد در سوره كهف در آيه هاى ٦٤ـ ٨٢ يكى از اولياى الهى را براى جامعه مسلمان معرفى مى كند كه داراى عاليترين مقام والاى ولايت بود و اين يادآورى براى اين منظور است كه از بررسى حالات و مقامات او، به مقامات ديگر اولياى الهى، پى ببريم.

اين ولىّ الهى كه صفات او در قرآن وارد شده، و نام او به ميان نيامده است، بر اثر پيمودن طريق عبوديّت و بندگى به مقامى رسيد كه معلم و آموزگار شخصيت والا مقامى مانند حضرت موسى بن عمران(عليه السلام) گرديد، وى در مصاحبت اين ولى، امورى را از او مشاهده نمود كه مايه تعجّب و شگفتى او گرديد.

وى بر اثر داشتن مقام ولايت سه عمل شگفت انگيزى را انجام داد كه هرگز، با موازين عادى قابل تفسير نيست:

١. كشتى اى را كه متعلق به بينوايان بود و فرمانروايى در آن سوى دريا،