منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٠

يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلاّ هُو...) .[١]

«از قيامت سؤال مى كنند كه قرارگاه آن چه وقت است، بگو علم آن نزد پروردگار من است، جز او كسى از آن آگاه نيست...».

٢. (إِنَّ السّاعَةَ آتِيَةٌ أَكادُ أُخْفِيها لِتُجْزى كُلُّ نَفْس بِما تَسْعى) .[٢]

«رستاخيز فرا مى رسد، آن را پنهان مى كنم كه هر انسانى در مقابل كوششى كه مى كند سزا بيند».

٣. (إِنَّ اللّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ...) .[٣]

«پيش خدا است آگاهى از وقت رستاخيز».

٤. (يَسْأَلُكَ النّاسُ عَنِ السّاعَةِ قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِندَ اللّهِ وَما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السّاعَةَ تَكُونُ قَرِيباً).[٤]

«از وقت رستاخيز سؤال مى كنند، بگو آگاهى از (وقت) آن نزد خدا است چه مى دانى كه شايد وقت آن نزديك باشد».

٥ . (إِلَيْه يُرَدُّ عِلْمُ السّاعَةِ...) .[٥]

«به سوى او بر مى گردد آگاهى از وقت رستاخيز».

٦. (وَعِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ) .[٦]

«نزد او است وقت رستاخيز و به سوى او بر مى گرديد».