منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٩

الْخَبيثَ مِنَ الطَّيِّبِ...) .[١]

«خداوند مؤمنان را بر اين حال كه شما هستيد نمى گذارد، تا پليد را از پاك جدا كند».

٢. (...وَما كانَ اللّهُ لِيُطْلعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِوَلكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِى مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ...) .[٢]

«خداوند شما را بر غيب مطلع نمى سازد ولى از فرستادگان خويش هر كس را بخواهد برمى گزيند».

با توجه به سياق آيه مقصود از كلمه «خبيث» همان مسلمان نماهاى منافق هستند همچنان كه منظور از «طيب» مؤمن واقعى است.

خداوند در نخستين فراز اين آيه به جامعه مسلمانان هشدار مى دهد كه خدا جامعه شما را به اين حالت (كه منافق و مسلمان به هم آميخته و از هم شناخته نمى شوند) رها نخواهد كرد بلكه خدا، منافق را از مؤمن جدا خواهد ساخت و براى جدا سازى منافق از مؤمن در خود آيه دو راه ارائه داده شده است.

راه نخست: آنان را به آزمايش وا مى دارد و از اين راه اين دو گروه از هم جدا مى شوند.

راه ديگر: اين كه از طريق علم غيب، پيامبر خود را بر شناسايى مؤمن از منافق متمكن مى سازد و اين راه مخصوص گروهى از مردم يعنى پيامبران است آن هم نه همه پيامبران بلكه برگزيده از آنان و به اين حقيقت با جمله (ما كانَ اللّه...)اشاره فرموده است.