با مراجعه به آيات قرآنى و احاديث اسلامى و با در نظر گرفتن روش پيامبران آسمانى روشن مى گردد كه هدف آنان بيان حرام ها و ممنوع ها است واگر آنچه را كه بشر به سائقه فطرت به سوى آن كشيده مى شود، حرام باشد، به بيان آن مبادرت مىورزند، نه اين كه آنان پيوسته حلال ها را از سير و پياز يك به يك بيان نمايند.

عبادات امر توقيفى است

ممكن است گفته شود:«موضوع عبادت» بر خلاف گفتار پيش است، عبادت و پرستش خدا به هر كيفيتى باشد، نياز به اجازه شارع دارد و تا از جانب خداوند عبادتى با خصوصيت كمى و كيفى خود، به رسميت شناخته نشود، نمى توان با آن به خدا تقرب جست ولذا در عبادات واجب و مستحب تا دليلى وارد نشود نمى توان آن را به قصد ورود بجا آورد و با انجام آن خدا را پرستش نمود و به وى نزديكى جست.

دليل اول

ناگفته پيداست كه اين كه مى گويند: «عبادات توقيفى» است و احتياج به اجازه شارع دارد، مقصود عبادات و مراسم خاصى است مانند نماز، روزه،

[١] اعراف/٣٢.