منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢١٦

مى دهد. وهمچنين آيات پيروزى گروه كم بر گروه زياد مانند:

(...كَمْ مِنْ فِئَة قَليلَة غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ...).[١]

«چه بسا گروهى اندك كه به اذن خداوند بر جمعيتى بسيار، غالب شدند».

(...فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللّهِ وَقَتَلَ داوُدَ جالُوتَ)....[٢]

«سربازان طالوت بر ارتش جالوت به اذن خدا پيروز شدند و داوود جالوت را كشت».

همچنين است آيات ديگر، آيا كسى به خود اجازه مى دهد كه در اين موارد بگويد: انجام دهنده فعل در واقع خدا است و بشر در اين موارد، تماشاگر صدور فعل از خدا مى باشد؟ و يا اينكه بايد گفت : واقعاً هر انسانى در اين مبدأ كار و فعاليت است، البته با توجه به اينكه هيچ موجود امكانى، در هيچ موردى، هيچ عملى را بدون اذن وخواست خدا نمى تواند انجام دهد(تفصيل اين مطلب را در كتابهاى كلام، مخصوصاً، باب جبر و اختيار مى خوانيد[٣] ) و اگر كسى عقيده داشته باشد كه، بدون اذن الهى مى تواند در جهان، مبدأ كارى گردد از گروه «مفوّضه» محسوب مى شود كه يك گروه باطل گرا و گمراه مى باشند.

تفسير غير صحيح كارهاى اولياى الهى

گاهى اين نوع كارهاى خارق عادت چنين تفسير مى شود: انجام دهنده