«پدر سرپرست كودك وحاكم سرپرست ناتوان است» ولايت در اين دو مورد به معنى سرپرستى است، و هرگز نمى توان ولى در آيه را به معنى دوست ويا ناصر گرفت، زيرا ولايت به معنى دوم اختصاص به اين سه گروه ندارد، وهمه مؤمنان محب و ناصر يكديگرند چنان كه مى فرمايد: (وَالمُؤْمِنُونَ وَ المُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَولياءُ بَعحض) (توبه/٧١).

٢. در آيه، ولى سوم با علامت خاصى معرفى شده و آن اينكه:ولى كسى است كه در حال ركوع زكات مى پردازد، مقيد كردن پرداخت زكات حال ركوع، گواه بر اين است كه مقصود شخص معيّنى است كه در اين حالت زكات پرداخته است.

در اين صورت «ولايت» نمى تواند، به معنى دوستى و يارى نمودن باشد، زيرا ولايت به اين معنى، به يك نفر منحصر نيست بلكه صفات تمام مسلمانان جهان است.

٣. ظاهر آيه اين است كه در جامعه اسلامى ولىّ داريم و (مولّى عليه) و اين دو از همديگر جدا مى باشند. هرگاه مقصود از آن زعامت و سرپرستى باشد اين دو، از هم متمايز خواهند بود، و در غير اين صورت يعنى تفسير به معنى دوستى و يارى، تمايز اين دو از بين رفته است و همه افراد، هم ولىّ و مولّى عليه خواهند بود.

و به ديگر سخن: هرگاه ولى را به معنى زعيم بگيريم اين دو گروه از هم متمايز خواهند بود واگر به معنى دوست وناصر بگيريم اين دو گروه به صورت گروه واحدى درآمده و ولى و مورد ولايت يكى خواهند بود.

و در حقيقت مى توان گفت: مفاد آيه مباركه همان است كه در گفتار پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به هنگام خطاب به على (عليه السلام) آمده است، آنجا كه فرموده: