مفسران از اهل سنت آن را به معنى غنايم جنگى مى گيرند ولى اين تفسير با توجه به آيه چهل و يك همين سوره صحيح نيست،زيرا اگر مقصود از آن غنايم جنگى بود ديگر لازم نبودحكم غنايم جنگى را بار ديگر در آيه چهل و يكم بيان كند، و بگويد:

(وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَىْء فَأَنَّ للّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى الْقُربى وَاليَتامى وَالمَساكِينِ وَابنِ السَّبيلِ ...).

علاوه بر اين در آيه مربوط به انفال آن را از آن خدا و رسول دانسته ولى آيه ياد شده چهار پنجم از غنايم جنگى را از آن مسلمانان و يك پنجم از آن را از آن گروه شش گانه دانسته است.

از اين جهت بايد گفت آيه انفال ناظر به غير غنايم جنگى است ولذا در روايات پيشوايان اسلام انفال به گونه ديگر تفسير شده است ما در اين جا به نقل يك روايت بسنده مى كنيم:

حماد بن عيسى از امام كاظم (عليه السلام) نقل مى كند كه آن حضرت فرمود: انفال عبارت است از:

١. سرزمينى كه صاحبانش آنجا را ترك كرده باشند.

٢. سرزمينى كه بدون تاختن اسب و شتر به دست آمده است.

٣. قله هاى كوهها.

٤. دامنه كوهها.

٥. جنگلها.