پيامبر مى توانست از راه اعجاز و ولايتى كه در تصرف در جهان طبيعت داشت (همان سنخ ولايتى كه حضرت مسيح (عليه السلام) در تصرف در جهان طبيعت داشت و در زنده كردن مردگان و بازگردانيدن سلامت به بيماران صعب العلاج از آن استفاده مى كرد)[١] به فرزند خود سلامت و بهبود بخشد.

و نيز مى توانست به بركت دعاى مستجابى كه به وى داده شده بود و هر موقع دعا مى كرد دعاى او مستجاب مى شد، وضع فرزند خود را دگرگون سازد و از مرگ نجات دهد.

و همچنين مى توانست از راه آگاهى غيبى، از عوامل بيمارى فرزندش قبل از وقوع جلوگيرى كند تا اصلاً فرزندش گرفتار چنين بيمارى نگردد و يا براى بهبود او از داروهايى كه قطعاً مفيد بود استفاده نمايد.

امّا آن حضرت در اين مورد و موارد ديگر غالباً از اين سه سلاح برنده استفاده نمى كرد و گام از مجارى طبيعى وعادى بيرون نمى نهاد چرا كه اين سلاح ها و ابزارها و اسباب غيبى براى هدف ديگرى به پيامبر داده شده است و او بايد از اين سلاح ها در مواردى كه اثبات نبوت و ولايت الهى او، به اعمال آنها نياز دارد استفاده كند.

او از اين ابزار موقعى مى تواند استفاده كند كه خداوند به او اذن و اجازه

[١] به سوره آل عمران، آيه ٤٩ مراجعه شود.