عن أب عن جد...»[١]: «ما را از خبرهاى غيبى آسمان آگاه مى كند و اين آگاهى از پدرانش به او رسيده است». يعنى آگاهى او ذاتى نيست و به تعليم الهى است كه توسط پدرانش به او اعطا شده است.

سؤال هفتم

از آياتى كه در قرآن مجيد آمده است و در بخش ششم اين كتاب مورد بحث قرار گرفت فقط آگاهى پيامبران از غيب استفاده مى شود، پس براى اثبات آگاهى امامان از غيب چه دليلى داريم.

پاسخ

در اين باره دليل هاى فراوانى داريم:

١. خبرهاى غيبى نهج البلاغه كه ده مورد آن از باب نمونه در بخش هشتم اين كتاب ياد شد مى تواند دليل قاطعى بر آگاهى امام از غيب باشد.

٢. صدها خبر غيبى كه در غير نهج البلاغه از على (عليه السلام) و ساير امامان نقل شده و آمار و نمونه اى از آنها در بخش نهم اين كتاب آورده شده نيز مى تواند دليل محكم و قاطعى بر آگاهى آنان از غيب باشد.

٣. خبرهاى صحيح السند و قطعى كه امامان را وارث علوم انبيا و به ويژه وارث علوم پيامبر گرامى اسلام معرفى مى كند نيز يكى از دليل هاى قطعى آگاهى امامان از غيب است در اينجا از باب نمونه ده حديث نقل مى شود.

الف: كلينى در كافى با سند صحيح از امام صادق (عليه السلام) روايت كرده است كه آنحضرت فرمود: «حضرت داوود علم پيامبران پيش از خود را به ارث

[١] اثبات الهداة:٥/٣٣٦ به نقل از كافى كلينى و احتجاج طبرسى و اعلام الورى طبرسى و ارشاد مفيد.