«اى خاندان پيامبر گرامى دوستى شما، فريضه اى است كه از جانب خدا در قرآن وارد شده است، در عظمت مقام شما همين بس كه، هر كس در موقع نماز بر شما درود نفرستد نماز او صحيح نخواهد بود».

قرآن در يكى از آيات، مودت خاندان رسالت را يكى از طرقى خوانده است كه انسان رابه رضاى خدا رهبرى مى كند، آنجا كه فرموده است:

(قُلْ ما أَسأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْر إِلاّمَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلاً) .[٢]

«بگو من براى رسالت خود از شما اجر و پاداشى نمى خواهم مگر آن كس كه به سوى پروردگار خود راهى اتخاذ كند».

هرگاه اين دو آيه را كنار هم بگذاريم، نتيجه مى گيريم كه «مودت قربى» به صورتى كه در گذشته به آن اشاره كرديم، همان «سبيلى» است كه در اين آيه وارد شده است، زيرا در گذشته يادآور شديم كه مقصود مودت خشك وخالى نيست بلكه دوستى صميمى و سازنده است كه مايه تجانس طرفين ونفوذ محبوب در دل دوست مى شود نتيجه آن، تشابه خُلْقى با آنان و تكامل روحى در پرتو عمل به فرايض و دورى از محرمات است و يك چنين مودت راه بزرگ سعادت است و هدف از رسالت، رهبرى مردم به چنين سبيل ها و طرق مى باشد.

از اين جهت در آيه سوم يادآور شده ومى فرمايد:

(قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْر فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِىَ إِلاّ عَلىَ اللّهِ...) .[٣]

[١] الصواعق المحرقه، ط قاهره، ص ١٤٦، دار الطباعة المجيدية.
[٢] فرقان/٥٧.
[٣] سبأ/٤٧.