ما نهاكم عنه فانتهوا) به لزوم تسليم در برابر تقسيم رسول اشاره مى كند، زيرا رسول خدا هرگز اين اموال را در مصالح شخصى خود بكار نمى برد بلكه در مصالح اسلام و از آن جمله بستگان و ذريه اوست.

تاريخ اسلام مى گويد:قبيله بنى نضير و پيش از آنان قبيله بنى قينقاع بدون نبرد تسليم شدند و سرزمين هاى خود را در مدينه ترك گفتند، پيامبر اين زمين ها را در ميان مهاجران فقير تقسيم كرد، و همچنين اهالى دهكده فدك كه پس از فتح خيبر از در صلح وارد شدند، از مصاديق «فىء» بود كه آن را به دختر خويش زهرا(عليها السلام) به صورت نحله بخشيد هر چند پس از درگذشت او اين حق از او سلب شد.

خلاصه آنچه را ارتش اسلام بدون نبرد به دست آورند ويا ساكنان منطقه اى آنجا را ترك كنند آن ، از آن خدا و رسول، وچهار گروه ديگر بوده، ومسلماً در مصرف اين اموال سياست هاى صحيح و مصالح عمومى مسلمين رعايت مى شود.

اين حكم در زمان رسول خدا از آن او است و پس از درگذشت وى از آن امامى است كه جانشين او مى شود.