خود نماز و روزه در شرع اسلام، حدود و شرايطى دارد ونمازگزار در انجام اين دو فريضه بايد آنها را رعايت كند، و نمى تواند آن را بدون رعايت اين شرايط و قيود بجا بياورد.

امّا اگر در انجام فريضه اى قيد و شرطى وارد نشود ما مى توانيم آن را به هر صورتى كه خواستيم انجام دهيم مثلاً اسلام به ما دستور مى دهد وضو بگيريم ولى آب معين و حالت خاص و مكان ويژه اى را شرط نمى داند، ما مى توانيم با هر آبى، كه مى خواهيم، از آب چاه و قنات و آب باران و ...وضو بگيريم مى توانيم در حالت هايى، اعم از ايستاده و يا نشسته، اين عبادت را انجام دهيم در هر نقطه اى خواستيم، زير آسمان، زير سقف ، وضو بسازيم و...، اين وسعت به خاطر اين است كه در دستور وضو قيد و شرطى وارد نشده است.

عين اين سخن را درباره آيه (أُدْعُونى أَسْتَجِبْ لَكُمْ) و امثال آنها مى گوييم، آيات دعا و عبادت خدا كاملاً مطلق است، هرگز اين قسم از توجه به خدا كه در آن از خدا به مقام عزيزان درگاه او سؤال شود، ممنوع شمرده نشده است، از اين جهت آيات مربوط به دعوت و خواندن خدا، همه اقسام را شامل بوده و براى اثبات جواز همه نوع دعا و توجه كافى مى باشد.