توجه انسان به جسم و تن مى كاهد و به روح انسانى فرصت مى دهد كه نيروهاى نهفته خويش را پرورش دهد و قدرت روحى بيشترى پيدا نمايد، كه گويى ميان توجه كامل به هر يك از جسم و روان، تضادى وجود دارد هرگاه آدمى به پرورش جسم و تن بپردازد و خود را در لذايذ جسمانى و شهوات مادى غرق كند، اين فرو رفتگى در تن پرورى، او را از توجه به معنا و باطن باز داشته و براى تكميل روح و معنا و پرورش قواى روحى، مجالى پيدا نمى كند، ولى هرگاه از شدت توجه خود به امور مادى ولذايذ جسمانى بكاهد، و به درون گرايى وباطن نگرى بپردازد، در اين موقع مى تواند نيروهاى نهفته باطنى خويش را آشكار سازد و بر قدرت و توانايى خود بيفزايد. مرتاضان در سايه بسيارى ازرياضتهاى خشن كه از نظر آيين مقدس اسلام حرام است، خود را از تعلقات جسمانى رها مى سازند، اين نوع رياضت كه از نظر آيين مقدس اسلام حرام مى باشد، آن چنان زجر دهنده و شكنجه زاست كه هرگز افراد عادى نمى توانند آن را تحمل كنند، وحتى خود مرتاض بايد در اين راه به تدريج گام بگذارد، تا بر اثر تمرين هاى زياد بتواند قدم به قدم پيش برود.

مثلاً گاهى يك عمر به حالت خميده نشسته و دو دست بسته خود را به زمين مى گذارده كم كم دست به اين حالت مانده و خشك مى شود.

براى كم كردن نيروى حيوانى هيچ گاه زير سقف نمى خوابند، روزه هاى طولانى مى گيرند، روى تيغ شمشير راه مى روند و بدنشان را از داس تيز عبور مى دهند.

همه اين كارها براى اين است كه خود را از علايق مادى و تسلط قوانين طبيعى برهانند و در سايه كم توجهى به امور مادى، به روان خود مجال دهند كه نيروهاى خود را پرورش دهد.