ما از آقاى رفاعى سؤال مى كنيم مقصود شما از اين كه فرد نابينا به دعاى پيامبر متوسل بود، نه به شخص و شخصيت او چيست؟ هرگاه مقصود اين است كه فرد نابينا پيش از تعليم پيامبر و قبل از راهنمايى او به دعاى پيامبر متوسل بود، اين سخن صحيح و پا برجا است و دلايلى كه از او نقل كرديم، بر اين مطلب گواهى مى دهد ولذا به حضور رسول خدا رسيد كه در حقّ او دعا كند و اگر هدف توسل به شخص و مقام پيامبر بود، لزومى نداشت كه حضور رسول خدا برسد.

ولى اگر مقصود اين است كه وى پس از تعليم رسول خدا باز به دعاى وى متوسل گرديد نه به دعاى خويش و نه به خود او و مقام و منزلت او، اين سخن بسيار بى اساس و بى پايه است، و جمله هايى كه در تعليم پيامبر وارد شده است، بر خلاف آن گواهى مى دهند. پيامبر به او گفت، شرط استجابت دعاى تو دو چيز است:

١. وضو بگيرى و نماز بخوانى،

٢. و به پيامبرت محمد، نبى رحمت، متوسل گردى و او را وجهه خود در درگاه الهى قرار دهى و....

جناب رفاعى با دلايلى ثابت مى كند كه هدف نابينا از نخست درخواست دعا از پيامبر بود، ما در پاسخ ايشان مى گوييم: «سَلَّمْنا وآمَنّا» كه هدف نابينا از مذاكره با پيامبر توسل به دعا بود و بس، و همه دلايل ششگانه شما را مى پذيريم. ولى جان سخن جاى ديگر است، و آن اين كه پيامبر به او چه