در آيه فقط و فقط از يك چيز نهى شده است و آن، «تقرب به خدا» از طريق عبادت مخلوق او. اينك توضيح مطلب: بت پرستان طبق صريح آيه، واسطه ها را مى پرستيدند، درحالى كه پرستش خدا را كنار گذارده و جز واسطه چيزى را نمى پرستيدند، به حدّى كه متوسلان به عزيزان درگاه الهى فقط خدا را مى پرستند و غير او را عبادت نمى كنند وآنان را بندگان صالح خدا كه بر اثر عبوديت و بندگى در پيشگاه خدا، قرب و منزلتى دارند بيش نمى دانند. در اين صورت هدف آيه تحريم تقرب به خدا از طريق عبادت و پرستش اشخاص و مخلوقات خداست، نه تقرب به خدا از طريق صالحان و يا مقام و منزلت آنان.

شما برگرديد و بار ديگر آيه مورد بحث را تلاوت كنيد و در مضمون آن دقت نماييد، متن آيه چنين است:

(ما نَعْبُدُهُمْ إِلاّلِيُقَرِّبُونا إِلَى اللّهِ زُلْفى) .

«آنان را جز براى اين جهت نمى پرستيم كه مايه تقرب ما در درگاه الهى باشند».

در موضوع تقرب سه مطلب لازم است:

١. متقَرِّب،

٢. مُتقرَّبٌ إليه،

٣. مُقَرِّب ويا مايه تقرّب.

«متقَرّب»، همان پرستنده بت مى باشد; «مُتَقَرَّبٌ إليه»، خدا است، «وسيله و مايه تقرب» پرستش بندگان خداست. و يك چنين توسيط و توسل كه مايه تقرب: «عبادت غير خدا باشد» حرام است. در اين صورت مفاد آيه چه ارتباطى به مورد بحث ما دارد كه متوسل جز خدا كسى را نمى پرستد و به جاى تقرب به خدا از طريق عبادت غير خدا، از طريق توسيط صالحان و توسيط